Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΑΝΑΓΚΗ


Είναι του πόνου σου η ανάσα
που καίει βραδιές-βραδιές τα σωθικά μου.
Τα βράδια εκείνα που μάχονται
η σκέψη με τη ζήση μου.
Είναι η ανάγκη μου να γλύψω τις πιο βαθιές πληγές σου,
να πιώ θλίψη από τη θλίψη σου και να μεθύσω κλαίγοντας.
Είναι η ιερή μου ανάγκη
να σκύψω να φιλήσω το πυρπολημένο σου Ναό,
βουβά κι ολότελα.
Είναι η κατακλυσμιαία ανάγκη μου
να σου πω ο,τι πιο απλό, ο,τι πιο παράξενο, ο,τι πιο δικό μου.
Έτσι μυστικά, απλά και όμορφα.
Και να,έρχεται η ώρα που τα ζυγίαζεις όλα.
Τότε ακριβώς είναι που προσπαθούν,γλοιώδης οι Ερυνίες,
να γλύψουν κάτι από τις παραλείψεις σου, κάτι από τα λάθη σου.
Μα δείξε σθένος και μην αφήσεις τους καρπούς αυτούς της ζήσης σου
να μολυνθούν από τα σάλια τους.
Πώς θα φυτρώσει το σωστό και τ’όμορφο
χωρίς τη βλογημένη κοπριά του λαθους;
Δεν ξέρω αν έχεις την ανάγκη να βιώσω το πόνο σου
ή αν εγώ εχω ανάγκη να ψάξω στα σκουπίδια της ζωής μου.
Δεν ξέρω αν κρύβομαι πίσω από τις δικές μου Ερυνίες
ή αν φοβάμαι μην τυλίξουν εσένα.
Δεν ξέρω που τελειώνει η ανάγκη σου
και που αρχίζει η δική μου.
Ένα είναι βέβαιο.
Το γλυκόπικρο χαμόγελο που από μικρά γαντζώναμε στα χείλη μας
έιναι πάλι εδώ:
Γοητευτική συμπύκνωση του είναι μας.

ΥΓ. Σ’αγαπώ χαμογελάκι μου.



ΓΡΙΑ ΠΛΗΓΗ

Απο το πρώτο μου φιλί
μ'ακολουθεί η βρωμερή σου ανάσα,
καταραμένε πόνε.
Μου είπαν πως αν παίξω,
θα ζώ με τη σκιά σου.
Και έτρεξα,και κύλησα
κοντά στην αναπνιά σου,
να κλαίω,να καταριέμαι
κάτω απ'τη σκιά σου.
Οι πειρατές σου κι απόψε λεηλατούν
την ανοχείρωτη καρδιά μου,
μα το ανάστημα και τη μαυρίλα τους
πλέον δε τα φοβάμαι.
Ανύμπορος να φοβηθώ,
απλά κοιτώ με βία που χτυπούν
τα ολόλευκα όνειρα μου.
Δεν αντιδρώ.
Μόνο πονώ.



ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ

Ανασηκώνεται στις μύτες των ποδιών της,
γαντζώνεται στο άσπρο τους περβάζι,
και καθώς του βασιλικού η μυρωδιά
γλυστράει στα ρουθούνια της,
αναζητεί το Ρήγα
ανάμεσα στα πορφυροβαμμένα χρώματα.
Το τρυφερό αεράκι του Αυγούστου
σα να της δίνει κίνηση,
φυσώντας τα μελόλουστα μαλλία της,
ενώ τα λαμπερά ολόμαυρα μάτια της,
αμετακίνητες άγκυρες,
την καθηλώνουν μαγεμένη στο θάυμα:
Ο αγαπημένος της Ρήγας
βυθίζεται στην αγκαλιά της θάλασσας

....Ένα πονηρό χαμόγελο ικανοποίησης
χαιδεύει τα κόκκινα παρθένα χείλια της.
Τώρα είναι σίγουρη.
Όλες οι ιστορίες της μαμάς της είναι πέρα για πέρα αληθινές.