Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Έρχεσαι λίγο στο κήπο μας κι ανθίζεις. Ανάσταση μυρίζεις.

Άσε για λίγο ανοιχτή του ουρανού τη πόρτα...


Έκλαιγε; Μάλλον ναι.

Τον αγαπούσε; Σίγουρα ναι.

-Και με 'μένα; Με μένα τι γίνεται;

Εκείνη σώπασε.

Σώπασε γιατί δεν είχε κάτι τι να πεί.

Απλα τον θαυμαζε.

Τον αγαπούσε βαθιά και πόναγε.

Πόναγε γι αυτόν.


Αυτός έσκυψε ήρεμα,

της φίλησε το μέτωπο και δάκρυσε.

Δάκρυσε βαθιά και έπειτα σα να χαμογέλασε.

Χαμογέλασε για λίγο μόνο,

και γύρισε στην ασφάλεια της μοναξίας του.


Γύρισε στο βυθό του.

Μόνος.

Αυτός και οι πληγές του.

Όπως ήξερε καλά να κάνει...




1 σχόλιο:

  1. Το στιγμιαίο που αφήνει αποχρωση ανάμνησης ΓιαΠαντα σε μία οπτική που εστιάζει στο Μεσα σου...

    Εκείνη ήξερε πιο βαθια να ανιχνευει όσα εσύ πάλευες μια Ζωη να αναστήσεις....

    Εκείνη τα ήξερε ενστικτωδώς, σαν Γυναίκα...σαν Φύση που γεννά Αιτίας και τις Πληρωνει....

    Τα φιλιά μου...... για τηνπρωτη γνωριμία μας.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή