Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

Χαζεύω τους δερμάτινους καναπέδες σας,

τις καινούριες τηλεοράσεις σας,

τις ακριβές σας γραβάτες

και είμαι βέβαιος πως ανταλλάχθηκαν

με μπόλικη σάρκα ηθικής.

Είμαι επίσης βέβαιος

πως οι πίνακες του Νταλί

που πραγματεύονται το χρόνο

- να είναι αυθεντικοί άραγε; -

είναι τοποθετημένοι

στους πελώριους τοίχους σας

για να εντυπωσιάσουν τους νέους

μικροαστικούς σας κύκλους.

Εσείς,

που βαστώντας σφιχτά το μπράτσο του συντρόφου

δακρύζατε στα λόγια του Ρίτσου.

Και δεν είναι ότι εγώ δεν αποδέχτηκα την ήττα·

Όχι.

Είναι ρε σύντροφοι ότι εσείς

προετοιμάσατε τη νέα ζωή

αηδιαστικά σύντομα.



Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ

(Πλατωμένη στο χώρο η Μνημοσύνη
πλεξούδες μπλέκει
της Μελπομένης και της Θάλειας τα μαλλιά)

Τρυφεροί καλλιτέχνες,
ταλαιπωρημένοι εργάτες·
άλλοι δρόμοι, άλλα ταξίδια
άλλοι προορισμοί.
Στα λαμπερά τους μάτια
φυτεμένος ο πιο γκρίζος ουρανός·
καύσωνας καλοκαιρινός
ιδρώτας αιωνόβιος
οξύ στα κορμιά τους.
Αποκαθήλωση βουβή
η μετακόμιση.
Κομμάτια σάρκας
οι φόδρες των επίπλων
στριγγλίζουν στο πάτωμα.
-Άψυχο το σώμα Κυρίου
μερόνυχτο ολάκερο
σπάραζε σιωπηρά.
Την επομένη την αυγή
σάρκα και καρφιά
χυμένα ανάκατα στο χώμα-
Τα έπιπλα-
ολόλευκα χειροκροτήματα·
κόκκινες ερμηνείες·
ιδρωμένα πατώματα·
γλώσσες μπλεγμένες·
κορμιά σαν ένα·
εκκωφαντικοί οργασμοί στο ημίφως
τα έπιπλα.



ΑΠΟΔΟΧΗ

Στους οικείους μου τους συγγενείς
τους φίλους και τους γνωστούς,
στους συντρόφους
που ποτέ δεν αποδέχτηκαν
την ποίηση μου.
Σε όλους αυτούς που από επιλογή προσωπική,
θολή ματιά
ή και ανικανότητα
ποτέ δεν αποδέχτηκαν
την πιο τρυφερή και θαρραλέα
κατάθεση της ύπαρξης μου.
Σε όλους αυτούς που κάπου μπέρδεψαν
οι σάρκες κι οι πληγές μας
και τελικά τυλίχτηκαν με ίδιους επιδέσμους.
Σε όλους αυτούς απύθμενα.
Σαν χαρταετός πολύχρωμος βέβαια·
πάντα λίγο πιο ψηλά
απ’ την εγκάρδια καθημερινότητα μας.