Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Πάντα έτρεφα μια κάποια περισσότερη συμπάθεια
για τους αριστερούς ποιητές.
Θεωρούσα οτι η ευαισθησία τους
δεν περιορίζεται στο προσωπικό μικρόκοσμο
αλλα πολύ περισσότερο εκτείνεται
σε κάθε πηγάδι πόνου
οποιουδήποτε σημέιου πάνω σ' αυτή τη γη.
Και πώς να το κάνουμε είναι πολύ πιο ανατριχιαστικό να γράφεις
έχοντας κατά νου τον τελευταίο εργάτη ορυχείου στην Αργεντινή
παρά το μυαλό σου να ταξιδεύει ως τον απέναντι
τοίχο της μοναξιάς σου
και πάλι πίσω.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου